Etiketler

, ,

IMG_6080

Öfkelenmek istemiyorum yine de dayanamıyorum. En çok da kendimi çaresiz hissettiğim zamanlarda bu işi yapıyorum. Başka zaman olsa güler geçerim densizliklere… Mailbox sahibi olmak, potansiyel patlama/patlatma becerisine sahip dinamit lokumunu elde bulundurmakla eş değer.

Geçen hafta bir arkadaşım twitter’da haddini bilmekle ilgili bir takım seçme saçmalar paylaştı. Al işte ilgilenmez misin, başına gelir. Gerçi yazdım, oh rahatladım. Ben mi değiştireceğim bu düzeni gibisinden, ayrıca ne zaman başkalarına sataşma eğilimi göstersem biliyorum ki bir yerlerde takıldım kaldım demektir. Bu da doğru. Dün gece Hasan’la uğraştım durdum. Pek sevimsiz göründü gözüme. Dahası öyküyü yazmaya başladıkça istediğim ve planladığım şekilde değil de başka bir yerlere evrildiğini gördüm. Haliyle canımı sıktı.

Çünkü ben tedavisi olmayan bir Kontrol Manyağı’yım.

Control Freak.

Tembellik yetmiyormuş gibi bir de bu çıktı başıma. Yok yok aslında Kontrol Manyaklığı daha öncesinde var olan bir şeydi. Tembellikse onun yanında gecikmeli bomba etkisiyle ortaya çıkan promosyonu. Şöyle açıklayayım; bir müddet sonra hiç bir şeyin ama gerçekten hiç bir şeyin olması gerektiği gibi olmadığını anlayıp her şeyden vaz geçmek durumu… Kadercilik gibi görünse de ondan farklı bir şey.

Bir de görünen o ki… özel girişimcilik, giderek daha çoklaşan çok uluslular rekabete girdi gireli kontrol manyaklığı, performans adına seneler geçtikçe çeşitli başarı-elde-etmenin-yolları, başkalarını-ikna-teknikleri, kendini-ve-diğerlerinin-performansını-arttır-mutlu-ol, zaman yönetimi, A&G’de-kimler-çalışır-ya-da-çalışmaz gibisinden eğitimler, kitaplarla da iyice güçlenir oldu.

Unutulan bir şey de var ki… herkes her şeyin kontrolünü elde tutmaya çalıştığından kontrol edilebileceklerin sürdürülebilirliği tehlikeye girmiş, soyu tükenme tehdidi altında olan türler listesinde birinci sıraya yerleşmiştir.

İkinci kötü haberse tüm bunların ardında duran, konuya çözüm getiremese bile farkındalık yaratmaya çalışan bir Green ve/veya Blue Peace örgütü yoktur.

Ve kontrol manyaklığı, daha iyi bir dünya adına salgın şeklinde her tarafa yayılır. Kontrol edilen, zamanı gelir kendi kontrol eder. Hiç bir şey yapamayan topluma günaydın deme alışkanlığı kazandırmaya çalışır. Kimisi kaçar hayal ülkesine sığınır.

Kontrol edilebilecekler arasında elimize kalan güçsüzlere bakarsak bunlardan biri hayvanlar diğeri de çocuklar. Hayır bir de bu kontrol manyaklığı iş dünyasıyla sınırlı kalsa… İş ve özel yaşam öyle iç içe geçmiş ki ayırmak mümkün değil. Her şey öylesine ticari. Öyle bir kısır döngü oluyor ki bazen, çıkış yolu ancak kendi yaşam hakkından vazgeçilerek bulunabiliyor. Belki de gelecek çocuklardan sonra hayvan intiharlarına gebe, kim bilir?

Bütün bunlar kızdığım için, olur olmaz, bilir bilmez yargılayan ve eleştirenleri yargılamak ve eleştirmek istediğim için oldu. Neyse yarına düzelirim. Ben yine Hasan’la uğraşayım.

Reklamlar